Wskazówka dla trenera: Niezależnie od tego, jak asertywne są słowa, pozwól uczestnikom fizycznie doświadczyć, że komunikat traci siłę, gdy mowa ciała jest bierna lub agresywna.
Metoda: Aktywność ruchowa. Poproś uczestników o odegranie sposobu podejścia do dzieci z postawą „stanowczą, ale troskliwą".
Materiały: Odpowiednio duża przestrzeń do ćwiczeń.
Ćwiczenie dostrojenia postawy: Trener prosi uczestników, aby wstali i dobrali się w pary. Zapisuje na tablicy następujące zdanie asertywne: „W tej chwili jestem zajęty; wrócę za dziesięć minut.” Trener kolejno podaje instrukcje, a partnerzy, stojąc naprzeciw siebie, wypowiadają to samo zdanie na trzy różne sposoby:
Postawa bierna: Opuszczone ramiona, pochylona głowa, brak kontaktu wzrokowego, głos szeptem.
Postawa agresywna: Nadmiernie wypięta klatka piersiowa, wskazywanie palcem, twardy kontakt wzrokowy, głośny i grożący ton głosu.
Postawa asertywna („Stań prosto, mów stanowczo"): Stopy stabilnie oparte na podłodze, wyprostowane ramiona, bezpośredni, lecz spokojny kontakt wzrokowy oraz wyraźny i stanowczy ton głosu.
„Jak zauważyliście, we wszystkich trzech rundach użyliśmy dokładnie tych samych słów. W pierwszej rundzie nasza granica nie została potraktowana poważnie, ponieważ wyglądaliśmy jak Żółw; w drugiej, mimo uprzejmego zdania, zaatakowaliśmy drugą osobę, ponieważ wyglądaliśmy jak Rekin.
Kiedy mówimy, dzieci obserwują nie tylko nasze słowa, lecz także energię przekazywaną przez ciało. Asertywność zaczyna się w ciele. Wprowadzając do codzienności zasadę „Stań prosto, mów stanowczo", pokazujemy dzieciom, że można chronić granice bez podnoszenia głosu."