KROK 2: Odroczona gratyfikacja i przestrzeganie zasad

Uwaga dla trenera: Pozwól uczestnikom bezpośrednio doświadczyć, w jaki sposób ta zabawa oparta na Theraplay pomaga impulsywnym dzieciom rozwijać wewnętrzne mechanizmy hamowania (samokontrolę).

Metoda: Gra praktyczna.

Materiały: Małe kulki waty.

Etapy realizacji:

1. Zasady i omówienie zabawy: Trener zwraca się do uczestników:

„Zagramy teraz w opisaną w przewodniku zabawę Dmuchanie na watę. Położymy się naprzeciwko siebie na podłodze lub usiądziemy po przeciwnych stronach stołu. Będziecie kolejno dmuchać na położoną między wami kulkę waty, ale dopiero wtedy, gdy wydam polecenie 'Dmuchnij'. Nie wolno dmuchać przed poleceniem. To proste ćwiczenie uczy dziecko w przyjemny sposób czekania na instrukcję i hamowania natychmiastowych impulsów."

2. Praktyka: Cała grupa wykonuje ćwiczenie w parach przy stołach. Następnie krótko omawia się odczuwaną w ciele potrzebę działania, która pojawia się podczas oczekiwania na polecenie.

Krótka ocena po ćwiczeniu

„Drodzy uczestnicy, czy zauważyliście, co wydarzyło się podczas zabawy? Leżeliście naprzeciwko siebie, kulka waty znajdowała się pośrodku, nabraliście powietrza do płuc i właśnie mieliście dmuchnąć, gdy powiedziałem 'Stop' lub opóźniłem polecenie. Poczuliście chwilowe napięcie i zniecierpliwienie w ciele. To odczucie jest impulsem. Najsłabszym mięśniem w mózgu impulsywnego dziecka jest 'czas oczekiwania między pragnieniem a działaniem'. Gdy dziecko widzi watę, nie uruchamia rozumowania; jego pierwotny mózg natychmiast mówi: 'Dmuchnij od razu i wygraj'. Kiedy wprowadzamy mechanizm polecenia, zmuszamy do pracy korę przedczołową dziecka - ośrodek logiki i samokontroli. Każda sekunda oczekiwania na polecenie dmuchnięcia wzmacnia 'mięsień czekania i powstrzymywania się', z którego dziecko może skorzystać przed podjęciem działania w sytuacji kryzysowej."

„Po wykonaniu tej zabawy z dziećmi nie kończ jej od razu. Usiądź obok dziecka i, korzystając z etapów 'Rozumienie i Nazywanie' Metody RULER, przeprowadź z nim następującą krótką rozmowę:

'Zauważyłeś? Już miałeś dmuchnąć, zanim powiedziałem "Dmuchnij", ale powstrzymałeś się. Co czułeś wtedy w środku? Zniecierpliwienie? Podekscytowanie? To, że potrafiłeś się zatrzymać, było wspaniałą siłą. W ciągu dnia, kiedy zaczniesz złościć się na kolegę i będziesz chciał czymś rzucić, możesz użyć tego samego silnego wewnętrznego hamulca.'

Ta rozmowa przekształci fizyczne doświadczenie z zabawy w świadomość kontroli emocji, z której dziecko może korzystać w sytuacjach kryzysowych w codziennym życiu."